سر بر سر سجاده می خوردن پنهانی

روزی که فرو ریزیم بنیاد تعصب را

                                آن وقت نه تو می مانی نه ظلم وپریشانی

......................................................

چرا باید به جرم اینکه میخوام بگم هستم باید بسوزم.چرا باید بزرگترین آرزوی زندگیم رو سوخته

ببینم ؟ آره ما دهه شصتیها نسل سوخته ایم یا به قول یکی از دوستام نسل بی دفاعیم.نسلی که

همه چیز بهش تحمیل شده حتی نفس کشیدن تو این هوای پر تشنج.نسلی که ناخواسته بعد از یه

تحول بزرگ به نام انقلاب متولد شدن و از همون اولش در آرامش نبودیم چون زیر رگبار

گلوله و بمب متولد شدیم زمانی متولد شدیم که تو دنیا یه جانی به سرش زده بود تا به ایران

حمله کنه تا بهترین جوونهایی که این مملکت به خودش دیده بود رو تارو مار کنه تا بهانه ای

دست یه عده بده که بعد از ۲۸ سال بازم بگن کل پول این مملکت خرج زیر ساخت ها میشه

ما جوونها هم سرمون رو بندازیم پایین و حسرت زندگی بقیه جوونها رو تو آمریکا و آلمان و

حتی حسرت جوونهای ترکیه رو بخوریم و به جای آرزوی پیشرفت مملکمون آرزوی فرار

به کشورهای خارجی رو داشته باشیم.افسوس و صد افسوس ...

ما نسل سوخته ایم تمام دهه شصتیها